Yağmur da kararsızdı benim gibi; damlaları gönderip göndermeme konusunda. Kafamı kaldırıp bekledim. Yenilecekti; benim gibi. Toprak onun sevdasıydı. Her bir zerresine değerek kutsallaşırdı ikisi de. Parçalara ayrılmayı sevmese de fedakârlık onun hamurundaydı. Toprak’ın ona ihtiyacı vardı. Yağmur’un istekleri arzular… ı her ne olursa olsun Toprak’ı yaşatmalıydı. Kızsa da kırılsa da Yağmur’un da Toprak’a ihtiyacı vardı. Onunla bütünleştiğinde dinerdi acısı, sızısı. Gülümseyebilmek için Gökyüzü’nün mavisinde, şeffaflığını saracak kahverengine ihtiyaç duyardı. Yağmur Gülümsemek isterdi, Toprak yaşamak. İki ayrı muhtaçlığın kıyısında incinen hep Yağmur olurdu;benim gibi….