YaÄŸmur da kararsızdı benim gibi; damlaları gönderip göndermeme konusunda. Kafamı kaldırıp bekledim. Yenilecekti; benim gibi. Toprak onun sevdasıydı. Her bir zerresine deÄŸerek kutsallaşırdı ikisi de. Parçalara ayrılmayı sevmese de fedakârlık onun hamurundaydı. Toprak’ın ona ihtiyacı vardı. YaÄŸmur’un istekleri arzular… ı her ne olursa olsun Toprak’ı yaÅŸatmalıydı. Kızsa da kırılsa da YaÄŸmur’un da Toprak’a ihtiyacı vardı. Onunla bütünleÅŸtiÄŸinde dinerdi acısı, sızısı. Gülümseyebilmek için Gökyüzü’nün mavisinde, ÅŸeffaflığını saracak kahverengine ihtiyaç duyardı. YaÄŸmur Gülümsemek isterdi, Toprak yaÅŸamak. Ä°ki ayrı muhtaçlığın kıyısında incinen hep YaÄŸmur olurdu;benim gibi….
