Mevsimler geçer yüreğinden;ya üşürsün yalnızlığın en kuytu yerinde,ya alev alev yanarsın en kalabalık yalnızlıklarda.Dünya dönerken kendi ekseninde sen nelerden döndün düşündün mü!Kimdir bizi bize getiren,nerde doğdu o güneş içimize,gece ışıklarını nerde saldı yıldızlarla üzerimize…Tarih kaç kez tanıklık etti böyle büyük buluşmalara,sesimiz çığlık çığlığa yankılanırken semalarda,kaç kişi duyabildi sesimizi ya da biz kaç kişiye duyurabildik o deli isyanları…İyilik melekleri dururken baş ucumuzda biz kaç kötülüğe imza attık.Kaç günah bizden davacı olur, biz savunmaya çalışırken kendimizi.Vahşi bir hayvan oldu insanoğlu bencil duygularıyla başa çıkamayıp kirlettiğinde en saf değerleri.Sonra suçlu aradı,hiç aynada kendini görmezmiş gibi…Herkes elinde ki degneği karşısındakine vurmaya çalışırken,kimse düşünmedi nereye değdiğini,kimin canını yaktığını.Bencilleşti insanoğlu oysa ne güzeldi’’herkesi kendini sever gibi sevmek’’sevgiyi yaşamak ve yaşatmak her gönülde,coşmak deli sular gibi akabilmek her gönüle hesapsız,çıkarsız…Elini uzatırken birine sadece Yaradan’ın rızasını düşünerek uzatmak;göz yaşlarını tebessüme çevirebilmek,umutsuzluğun koynunda param parça ettiği hayallerine bir omuz vererek ayağa kaldırabilmek.İşte en büyük zenginlik ,en büyük varlık,en büyük servet buydu,küçük bir tebessümle başlayıp bir çığa dönüşen o yüreği görebilmek.Neyin ebedi olduğunu düşün!nelere yatırım yaptığını,en çok nelere mutlu olduğunu ve en çok nelerin seni üzdüğünü,affettiklerini ve af dilemen gerekenleri düşün…Sonra bir aynanın karşısına geç!bak kendine,kendinle konuş çünkü bir kendini aldatamazsın!herkesi her şeye inandırabilirsin ama kendine yalan söyleyemezsin,Kendinden saklanmaya kalkma o an söbelenirsin.Sevginin,doğruluğun, dürüstlüğün ve vefanın o sihirli gücünü yüreğinde hissettiğin an bil ki tüm bir Alem’i de içinde hissedeceksin.İyiye güzele dair ne varsa…
Ayla EKŞİ
